James Webb Uzay Teleskobu’nun arkasındaki NASA bilim adamları , son 26 yılın daha iyi bir bölümünü üç şey için yalvararak geçirdiler: sabır, zaman ve hiç de küçük olmayan bir ölçüde para. 1996 yılında , uzay ajansıyla birlikte çalışan bir gökbilimciler komitesi, 13,6 milyar ışıkyılı öteyi görebilecek ve sadece 200 milyon yıldan beri bize seyahat eden kızılötesi ışığı tespit edebilecek yeni nesil bir uzay teleskopu önerdi. Büyük patlama. Söz verdikleri teleskop, 2007 yılına kadar fırlatılmaya hazır olacaktı ve sadece 500 milyon dolarlık bir fiyat etiketi taşıyacaktı – bu şeyler devam ederken ucuz.
Bu şekilde yürümedi. Bu tahmin 2007 lansmanı 2021 Noel Günü’ne kadar gerçekleşmedi ve bu 500 milyon dolarlık maliyete gelince? Bu 10 milyar dolara fırladı. Ancak gökbilimcilerin vaatleri aynı kaldı: Yeni teleskopun ortaya çıkardığı görüntüler muhteşem olacaktı.
Bu sabah verilen söz tutuldu. Greenbelt, Md.’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’ndeki bir medya brifinginde NASA, Webb tarafından yakalanan ve her şekilde göz kamaştırıcı olan dört yeni görüntüyü açıkladı: bulutsular ve galaktik kümeler ve daha önce hiç görülmemiş dev bir ötegezegen. Bu, dün bir Beyaz Saray basın toplantısında NASA Yöneticisi Bill Nelson tarafından dün bir Beyaz Saray basın toplantısında ortaya çıkan SMACS 0723 olarak bilinen – kızılötesi spektrumda şimdiye kadar gözlemlenen en uzak gökadalar da dahil olmak üzere binlerce gökada sürüsünün – şaşırtıcı bir resmine ek olarak. Başkan Joe Biden ve Başkan Yardımcısı Kamala Harris katıldı.
Biden, “Bu görüntüler dünyaya Amerika’nın harika şeyler yapabileceğini hatırlatacak” dedi. “Olanaklarımızın ötesinde bir şey yok.” Webb teleskobu, “Amerikan yaratıcılığının amansız ruhunu simgeliyor” diye ekledi.
Dün açıklanan görüntü ve NASA’nın bugün açıkladığı diğer dört resim, astronomi topluluğu dışındaki çoğu insanın daha önce hiç duymadığı, ancak şimdi kozmik tarihte yeni bir yer edinecek olan nesnelere ait. Bunlar, SMACS 0723’e ek olarak:
- Gökyüzündeki en büyük ve en parlak bulutsulardan biri olan Karina Bulutsusu, Dünya’dan 7.600 ışıkyılı uzaklıkta bulunuyor.
- WASP-96b, Dünya’dan 1.150 ışıkyılı uzaklıkta bir yıldızın yörüngesinde dönen dev bir gaz gezegeni.
- Güney Halka Bulutsusu, 2.000 ışıkyılı uzaklıkta ölmekte olan bir yıldızı çevreleyen yaklaşık yarım ışıkyılı genişliğinde genişleyen bir gaz bulutu.
- Dünya’dan 290 milyon ışıkyılı uzaklıkta bulunan kompakt bir gökada grubu olan Stephan Beşlisi, ilk olarak 1787’de kabaca görüntülendi.
Webb bilim adamları, teleskopun yıllar içinde hedefleyeceği nesne türlerinin bir tür örnek grubu olarak beş hedefi seçti: yıldız ölümünü temsil eden Güney Halka Bulutsusu; SMACS 0723, derin alan görüntüleme testi; Karina Bulutsusu, milyonlarca yıldızın doğduğu bir yıldız doğumevi.
Proje müdür yardımcısı Amber Straughn, Carina imajını sergilerken, “Ölçeği düşünmeden edemiyorum” dedi. “Biliyorsunuz, burada gördüğümüz her ışık bizim güneşimizden farklı olmayan ayrı bir yıldız ve bunların çoğunun muhtemelen gezegenleri de var. Bu bana sadece güneşimizin ve gezegenlerimizin ve nihayetinde bizim burada gördüğümüz aynı türden şeylerden oluştuğunu hatırlatıyor. Biz insanlar gerçekten evrene bağlıyız. Bu güzel manzaradakiyle aynı malzemeden yapıldık.”
Yine de, bazı açılardan, muhtemelen en büyük heyecana neden olacak şey, teleskobun görüntülediği en küçük nesneydi – ötegezegen WASP-96b. Şimdiye kadar, ötegezegenler veya diğer yıldızların çevresinde dönen gezegenler, yalnızca iki yoldan biriyle saptanabiliyordu: Gökbilimcilerin, yörüngedeki bir gezegenin önünden geçerken bir ana yıldızdaki küçük ışık kararmasını ayırt ettiği geçiş yöntemi; ve yörüngedeki gezegenin yerçekimi onu çekerken yıldızın konumundaki küçük yalpalamayı aradıkları radyal hız yöntemi.
Gökbilimcilerin şimdiye kadar asla yapamadığı şey, gezegenin kendisini görmekti, çünkü ana yıldızının kör edici parıltısında bu kadar küçük bir cismi tespit etmek, bir blok ötede durup bir sokak lambasının yanında çırpınan bir güveyi görmeye çalışmak gibi olurdu. Daha küçük gövdenin görüntüsü basitçe silinirdi. Ve gerçekten de, şimdilik Webb, WASP-96b’nin kendisinin bir görüntüsünü bile alamadı; ama onun yerine aldığı şey daha önemli bir şey. Artık gökbilimciler ötegezegenleri hafifçe görüntüleyebildiklerine göre, ana yıldızlarından gelen ışık atmosferlerinde akarken, gazların yapısını ve biyolojinin kimyasal parmak izlerinin olasılığını ortaya çıkarırken, üzerlerinde yaşam belirtileri de arayabilirler.
Webb, WASP-96b’nin böyle bir kimyasal spektrumunu elde etti ve atmosferin su açısından zengin olduğunu ve bildiğimiz şekliyle yaşamın temel bileşeni olduğunu ortaya çıkardı. Webb yardımcısı proje bilimcisi Knicole Colón, “Burada gördüğünüz şey, bu özel ötegezegenin atmosferindeki su buharının kimyasal parmak izinin açıklayıcı bir imzasıdır” dedi. “Aslında söyleyebileceğimiz diğer şey, bulutların ve pusların kanıtları olduğu.”
Başkan Yardımcısı Harris’in dün dediği gibi, bu tür fotoğraflarla “bilimsel keşfin yeni bir aşamasına” giriyoruz. Başkan Biden, bu görüntülerin “evrenimizin tarihine yeni bir pencere açtığını” ekledi.
Webb’in çalışıyor olması başlı başına bir zafer çünkü mühendisliği ve uzaydaki konumu onu daha önce yapılmış hiçbir teleskopa benzemiyor. 1990’da fırlatılan saygıdeğer Hubble Uzay Teleskobu , atmosferimizin hemen üzerinde, 547 km (340 mi.) yükseklikteki bir yörüngede Dünya’yı çevreliyor ve bir teleskopa benziyor – optikleri içinde yerleşik ve ışık akışı olan metal bir silindir. bir ucundan içeri. Geleneksel görünümü, Hubble’ın geleneksel bir şekilde çalışması gerçeğinden kaynaklanmaktadır – esas olarak görünür spektrumda görme. Bu, aynalarının güneşten, Dünya’dan ve gözlemlemediği diğer nesnelerden gelen başıboş ışıktan korunması gerektiği anlamına gelir – bu nedenle onları teleskopik gövdenin içine sıkıştırarak – olduklarına odaklanmalarına izin verir.
Webb teleskobu, bunun yerine, ışıktan çok ısının bir ölçüsü olan görünür spektrumun ötesinde bir ışık dalga boyu olan kızılötesi spektrumda çalışır. Hubble, Webb’in görebildiği 13,6 milyar ışıkyılı uzağı asla göremedi, çünkü çok uzaklardan gelen görünür ışık, derin uzayda toz ve gaz tarafından gizleniyor. Kızılötesi ışık bu paraziti keser. O halde çalışmak için Webb’in, kızılötesi optiklerini bulanıklaştıracak olan başıboş ısıdan korunması gerekiyor; tıpkı başıboş ışığın Hubble’ın görünür spektrum aynalarını bulanıklaştırması gibi. Bu nedenle teleskop ultra soğuk tutulmalıdır. Bu, alışılmadık bir mimariye neden olur.
Webb’in ana aynası 6,5 m (21,6 ft.) çapındadır ve her biri yedi farklı eksende nanometreye (veya bir metrenin milyarda birine) kadar hassasiyetle ayarlanabilen 18 altıgen parçadan oluşur. maksimum ayrıntı ve netlik için odaklanacak ayna. Ayna, Hubble’ın ana aynası gibi bir yuvaya yerleştirilmesi ısıyı hapsedeceğinden, uzaya açık kalır. Ayrıca, her yörüngenin sabit gündüz-gece döngüsünün kendi yıkıcı sıcaklık değişikliklerine neden olacağı Dünya’nın yörüngesinde de dolaşmaz. Bunun yerine, Lagrange noktası olarak bilinen yerde durduğu gezegenden 1,6 milyon km (bir milyon mil) uzakta konumlanmıştır.- uzayda Dünya ve güneşin yerçekiminin birbirini iptal ettiği, nesnelerin bir gezegen gibi katı bir cismin yörüngesinde dönüyormuş gibi görünmeyen noktanın etrafında dönmesine izin veren bir nokta.
Yine de, güneşin ve hatta uzak Dünya ve ayın uğraşması gereken ısısı var ve bu nedenle ayna, bir teknedeki yelken gibi kalkanın üzerine tünemiş koruyucu bir güneş kalkanının üzerinde uçuyor. Kabaca uçurtma şeklinde ve bir tenis kortu büyüklüğünde olan güneşlik, insan saçından daha kalın olmayan folyo benzeri bir film olan beş kat kaptondan yapılmıştır. Dış katmanda – aynayı sürekli gölgede tutan, her zaman güneşe bakan taraf – sıcaklık yaklaşık 110º C (230º F). Aynaya en yakın olan iç katmanda -237º C (-394º F) dir. Bunun gibi aşırı soğuk sıcaklıklar, derin uzaydan gelen kızılötesi sinyallerin kaybolacak kadar zayıf, görünmez ısısının teleskopun aynasına kaydedilmesini ve dijital olarak görünür görüntülere dönüştürülmesini sağlar.
Webb bir gözlem makinesi olduğu kadar bir zaman makinesidir de. Bir teleskop uzayda ne kadar uzağa bakabilirse, zamanda o kadar geriye bakar, çünkü uzaktaki nesnelerden gelen görüntülerin – ışık hızında seyahat bile olsa – bize ulaşması çok uzun zaman alır. 13,6 milyar ışıkyılı uzaklıkta bir galaksinin gördüğümüz görüntüsü, bugün nasıl göründüğünün bir görüntüsü değil, 13,6 milyar yıl önce, evrenin bebekliği sırasında nasıl göründüğünün bir görüntüsüdür. Hubble uzay teleskobu maksimum 13.4 milyar ışıkyılı uzağı görebilir ve Webb’in sunduğu yalnızca 200 milyon ışıkyılı avantajı çok fazla görünmese de, aslında çok büyük. O 200 milyon yılda çok şey oldu ve teleskoplar şimdiye kadar buna kör oldu.
Webb ekibinden bir gökbilimci olan Scott Friedman, geçen yıl TIME ile yaptığı bir konuşmada , “Hubble ve Webb’in [gördükleri] arasındaki fark, 70 yaşındaki biriyle 71 yaşındaki birini karşılaştırmak gibi değildir” dedi . “Bir günlük bir bebeği bir yaşındaki bir bebekle karşılaştırmak gibi ve bu çok büyük bir fark.”
Nelson’ın bugün Carl Sagan’dan alıntı yaparak söylediği gibi, “’Bir yerlerde, inanılmaz bir şey bilinmeyi bekliyor.’”
Ancak Webb’in önümüzdeki yıllarda yürüteceği bilim daha sonraya yöneliktir – ve dünyanın dört bir yanındaki gökbilimciler, önümüzdeki yıllarda ilgi çekici nesneleri incelemek için Webb’de zaman ayırma önerileriyle yaygara koparıyorlar. Bugün, basitçe, göz kamaştırıcıdır. Evren, kapsamı ve güzelliği ile sersemletebilir. Webb, kendisinden önceki tüm gözlemevlerinden daha fazla perdeyi geri çekiyor.
Download Options:
Full Res, 12654 X 12132, TIF (150.67 MB) Full Res, 12654 X 12132, PNG (181.64 MB) 2000 X 1917, PNG (4.47 MB) NIRCam Only, Full Res, 12654 X 12132, TIF (160.01 MB) NIRCam Only, Full Res, 12654 X 12132, PNG (172.05 MB) NIRCam Only, 2000 X 1917, PNG (4.88 MB) Text Description, PDF (77.38 KB)
