Stefan Banach, 30 Mart 1892’de Krakov’da doğdu. Ailesi hakkında daha fazla ayrıntı yok. Sadece dağlı bir aileden geldiği ve çok zor bir çocukluk geçirdiği biliniyor. Banach, on beş yaşından itibaren özel ders vererek geçimini sağlamak zorunda kaldı.

Başlangıçta, bir otodidakt olarak matematik okudu. Kısa bir süre Jagiellonian Üniversitesi’nde okuduktan sonra Lviv Politeknik’e girdi . Teknoloji Üniversitesi’ndeki çalışmaları I. Dünya Savaşı’nın patlak vermesiyle kesintiye uğradı. Banach, Krakow’a döndü. Matematiğe olan ilgisini kaybetmedi ama o dönemde düzenli çalışmadı; matematiği kitaplardan ve matematikçiler O. Nikodym ve W. Wilkosz (daha sonra profesörler) ile yaptığı konuşmalardan öğrendi .

Steinhaus , Banach ile ilk karşılaşmasını  şöyle anlatıyor :
” 1916’da bir yaz akşamı Krakow Planty’de yürürken bir konuşmaya, daha doğrusu birkaç kelimeye kulak misafiri oldum; “Lebesgue integrali” kelimeleri o kadar beklenmedikti ki, tezgah kurdu ve münazaracılara aşina oldu; matematik hakkında konuşanlar Stefan Banach ve Otton Nikodym’di “.
Banach’ın “keşfi” böyle gerçekleşti. Steinhaus, onları en büyük matematiksel keşfi olarak görüyordu.

Steinhaus ve Banach arasındaki bu görüşmenin neredeyse anında bilimsel sonuçları oldu: Steinhaus, Banach’a bir süredir üzerinde çalıştığı bir sorunu iletti ve birkaç gün sonra, Steinhaus’u şaşırtacak şekilde, Banach bir çözüm buldu. Banach’ın Steinhaus ile birlikte “Bülten of the Cracow Academy” de yayınlanan ilk yayını bu şekilde yayınlandı.

Bu etkileyici başlangıç, diğer Polonyalı matematikçilerin dikkatini Banach’a çekti (bu da Steinhaus’un küçük bir başarısı değildi). 1920’de Profesör Antoni Łomnicki , Banach eğitimini tamamlamamış olmasına rağmen Banach’ı Lwów Polytechnic’te asistanı olarak kabul etti . Banach’ın hızlı bilimsel kariyeri o andan itibaren başladı. Aynı yıl, Banach doktora tezini Jan Kazimierz Üniversitesi’ne sundu (Fundamenta Mathematicae’nin üçüncü cildinde yayınlandı . 1922’de Banach kendini iyileştirdi ve aynı yıl üniversitede profesör oldu; iki yıl sonra – Academy of Learning’in ilgili üyesi.

Banach , Lviv Üniversitesi’nde bir profesör olarak – büyük didaktik faaliyetinin yanı sıra – büyük bilimsel ve araştırma faaliyetleri geliştiriyor. Kısa sürede kurucularından biri olduğu fonksiyonel analizde en büyük otorite haline gelir. Etrafında genç yeteneklerden oluşan bir galaksi toplanır; 1929’da, Steinhaus yönetiminde yeni bir Lviv Matematik Okulu kuruldu ve kısa süre sonra, 1929’da fonksiyonel analize ayrılmış kendi organı olan “Studia Mathematica” yı yayınlamaya başladı.

1932’de Banach’ın ünlü eseri Theorie des Operations Lineaires , Banach’ın kurucularından olduğu yeni yayınevi “Monographie Mathematics”in ilk cildi olarak yayımlanır.

Bu çalışma, Banach’ın başarılarının tüm matematikçiler arasında yaygınlaşmasına ve fonksiyonel analizin geliştirilmesine büyük ölçüde katkıda bulunmaktadır. Matematik dünyasının Banach’a olan ilgisi, diğerlerinin yanı sıra, 1936’da Oslo’daki Uluslararası Matematik Kongresi’ndeki genel kurul derslerinden birinin ona emanet edilmesiyle kanıtlanıyor.

Banach’ın ülkedeki değerlerinin tanınması, Banach’ın birkaç kez bilimsel ödül sahibi olması ve 1939’da Polonya Matematik Derneği başkanı seçilmesiyle de kanıtlanıyor. Savaş yıllarını Lviv’de geçirir.

1940 ve 1941’de Üniversitenin dekanı oldu. Alman işgalinin zor yıllarında hayatını kurtarmak için tifoya karşı aşıların hazırlandığı (çoğu gizlice İç Ordu’nun eline geçen) Profesör Weigl Enstitüsünde bit besliyor.

Aşağıda Prof. Wacław Szybalski (1921’de Lviv’de doğdu ve 1944’e kadar orada yaşayan, ABD’de onlarca yıl çalışan seçkin bir Polonyalı bilim adamı, biyokimyacı), birlikte yaşadığı Alman işgali sırasında Lviv’deki Polonyalı bilim adamlarının (Stefan Banach dahil) kaderi hakkında. tamamen olağandışı koşullarda buluşma fırsatı:

Profesör Rudolf Weigl , görevden alınan birçok üniversite profesörünü ve yardımcılarını bit besleyici olarak kullanarak korumaya yardımcı oldu. Bu tür bir istihdam, onlara özel yiyecek tayınlarına hak kazandı ve en azından kısmen, onları tutuklanmaya, sınır dışı edilmeye ve/veya Nazi işgali altında ölüme karşı korudu. Weigl Enstitüsündeki istihdamın bazı yönlerinin Spielberg’in Schindler’in Listesi ile pek çok ortak noktası vardı.

Besleyiciler tarafından bitlerin beslenmesi günde yalnızca bir saat sürdüğünden ve üniversiteler (Almanlar tarafından “Technische Fachkurse” olarak yeniden adlandırılan Teknik Üniversite hariç) Naziler tarafından kapatıldığında, besleyiciler yeraltında örgütlenmekte özgürdü. kalan süre boyunca üniversite kursları ve diğer vatansever faaliyetler. Örneğin, bit çiftliğinin başı olarak, dünyaca ünlü profesör Stefan Banach ve diğerleri de dahil olmak üzere, çoğu ünlü Lviv Matematik Okulu’ndan matematikçilerden oluşan bir grup besleyiciyle ilgilendim: Jerzy Albrycht, Feliks Barański, Bronisław Knaster, Władysław Orlicz ve diğer bilim adamları gibi:Tadeusz Baranowski (biyokimyacı), Ludwik Fleck (bakteriolog), Seweryn Krzemieniewski ve eşi Helena (ikisi de ünlü bakteriyolog) ve Stanisław Kulczyński (botanikçi ve Jagiellonian Üniversitesi rektörü), Stefan Krukowski (arkeolog) . Ünlü sanatçı-müzisyen Stanisław Skrowaczewski (1929-1940’ta Florentyna Listowska ile birlikte piyano derslerine katıldığım) aynı zamanda bir bit besleyiciydi. Minneapolis Senfoni Orkestrası’nın bestecisi ve ünlü şefi oldu. Onunla 60’lar ve 70’lerde Madison, Wisconsin’deki konserleri sırasında birçok kez tanıştım.

Lviv Matematik Okulu aynı zamanda “İskoç” olarak da biliniyordu – İskoçya ile herhangi bir doğrudan bağlantısı nedeniyle değil, Lviv matematikçilerinin kağıt peçetelerde veya doğrudan bilgisayarda buluşup teorilerini çözdüğü “İskoç Kafe”nin adından. masa üstleri. Hewlett Packard tarafından kullanılan (“Lehçe” veya “ters Lehçe” gösterimi) ilk bilgisayar dili de bu grup tarafından oluşturuldu. Bitleri beslerken matematiksel limitler, topoloji ve uzay teorisi (artık “Banach uzayları” olarak bilinir) uzay teorisi ve sayı teorisi hakkındaki uzun tartışmalarını dinlemek entelektüel olarak çok uyarıcıydı, ama aslında gerçeküstüydü.

Buna karşılık ben de, tartışmalarının hararetinde bitleri 45 dakikadan fazla fazla beslemediğimden emin olmalıydım çünkü laboratuvar bitleri, bağırsakları yırtılmaya başladığında feci bir etki yaratacak şekilde doğal yemeyi bırakma içgüdülerini kaybettiler. fazla kan ile.

Ayrıca , üç ayda bir yayınlanan Tadeusz Krzyżewski’nin (1911’de Lviv’de doğdu, Lviv Dış Ticaret Akademisi ve Krakow ve Berlin’deki ekonomi üniversitelerinden mezun, Jagiellonian Üniversitesi’nde beşeri bilimler doktoru) anılarından bir parça alıntı yapıyorum. Cracovia Leopolis” (no. 1999):Lviv matematik okulu önemini esas olarak Üniversite ve Politeknik profesörlerine borçludur – Stefan Banach, Hugo Steinhaus, Stanisław Mazur, Kazimierz Bartel, Antoni Łomnicki, Włodzimierz Stożek ve diğerleri. Lviv merkezi, öncelikle fonksiyonel analiz alanındaki temel çalışmalarıyla ve ana yaratıcısı prof. Banach, Polonya dışında da popüler olan ünlü profesyonel dergi “Studia Mathematica”yı kuran bir grup araştırmacıyı bir araya getirdi.

Prof. Stefan Banach(1892-1945), gerçek bir matematik dehası, fonksiyonel analizin temel kavramlarını ve teoremlerini geliştirdi ve Banach uzayı gibi terimler dünyadaki her matematikçiye aşinadır. Banach tarafından geliştirilen yöntemler ve en yakın işbirlikçileri Stanisław Mazur, Władysław Orlicz ve Julian Schauder’in keşifleri, teorik fiziğin yanı sıra modern matematiğin hemen hemen her dalında önemli bir etkiye sahipti. Üniversite diploması olmayan Banach, bilim için prof. Steinhaus. I. Dünya Savaşı’nın sonunda Kraków’da kaldı. Planty Park’ta bir yürüyüş sırasında, Banach’ın daha sonra profesör olan Otto Nikliborc ile öğrenilmiş matematik tartışmasına kulak misafiri oldu ve onu Lviv topluluğuna kazandırdı. 1920’de Banach doktora tezini sundu ve iki yıl sonra üniversite profesörü olarak atandı.

Banach’ın bireyselliği, kendine özgü yaratıcı keşif yöntemlerinde ve dostça işbirliğinde de ifade edildi. Matematikçi arkadaşlarıyla bir kafe atmosferinde çalışmayı severdi ama gürültü ve müzik onun düşüncelerini yoğunlaştırmasına engel olmadı. Meşhur Scotch Café’de saatlerce oturur, masanın üstüne teoremlerin ispatlarını yazardı. Banach, kayıtları silen garsonların temizlik müdahalesinden kaynaklanan kayıpları önlemek için, o andan itibaren çözülmesi gereken sorunların, yazarın adı ve her birinin üzerine tarih yazıldığı devasa bir defter aldı. Kartın arkasında çözümün olası açıklaması için boşluk bırakılmıştır. “İskoç Kitabı”, onu isteyen herhangi bir matematikçinin emrindeydi ve bazı problemleri çözmek için bir teşvik olarak, canlı bir kaz gibi bazen oldukça tuhaf ödüller verildi.

Büyük bilimsel, tarihi ve duygusal değeri olan efsanevi “İskoç Kitabı” savaş fırtınalarından sağ kurtuldu ve şu anda Varşova’daki S. Banach Uluslararası Matematik Merkezi’nin malıdır. -58. 1958’de Edinburgh’daki Uluslararası Matematik Kongresi’nde sunulan, İskoçya ile ilişkisinin oldukça özel olduğunu fark etmeyen İskoçlar arasında anlaşılır bir sansasyon yarattı.

Banach, savaş sırasında hem bilimsel hem de sosyal olarak çalışarak Lviv’de kaldı. Almanların zulme maruz kalarak şehre girmesinden sonra üniversiteden meslektaşı prof. Tifüs aşısının mucidi Rudolf Weigl. Zorlu savaş koşulları tarafından yok edilen, Nazilerin yenilgisini görecek kadar yaşadı, ancak Ağustos 1945’te öldüğü için artık bilimsel hayatın yeniden inşasına aktif olarak katılamadı.

sözde sonra “Lviv’in Sovyet ordusu tarafından kurtarılması” (ilgili Wikipedia makalesine bakın: Polonyalıların Lviv’den Sürülmesi ) Banach, Üniversitedeki faaliyetlerine geri döner ve ona samimi dostluğun sayısız kanıtını gösteren Sovyet matematikçilerle canlı temaslarını sürdürür. Ne yazık ki, Ocak 1945’te ölümcül bir hastalığa yakalanır – akciğer kanseri. En seçkin Polonyalı matematikçi Stefan Banach’ın ölümü, 31 Ağustos 1945’te Riedel ailesinin apartman dairesinde gerçekleşti.

Kalabalığın Lviv sakinlerinin katıldığı cenazesi, hala Lviv’de kalan Polonya bilim camiasının büyük bir tezahürüydü. Lychakiv Mezarlığı’nda 16 konuşmacı ona veda etti.

Banach, hayatının son döneminde birlikte yaşadığı Lviv tüccarları Riedel’in mezarına (17 Dwernickiego Caddesi’ndeki bir kiralık evde) gömüldü. Bu mezar, Maria Konopnicka’nın mezarının hemen yanında bulunuyor, bu yüzden onu bulmak zor değil.

Stefan Banach’ın yayınları

Stefan Banach’ın yayınlarının genel listesi , 6’sı ölümünden sonra olmak üzere 58 madde içeriyor . Banach’ın sonuçlarını ve matematiksel değerlerini ayrıntılı olarak tartışmanın yeri burası değil. Okuyucu, Banach’ın bilimsel çalışmalarının en yetkin analizini “Colloquium Mathematicum” cildinde bulacaktır (Mazur’un konuşması ve seçkin yabancı konuklar: Sovyetler Birliği’nden Sobolev, ABD’den MH Stone ve Macaristan’dan B. Szokefalvi-Nagy). Nihayet Toplu İşlerPolonya Bilimler Akademisi Matematik Enstitüsü tarafından yayınlanan ve ilk cildi 1967 yılında yayınlanan Banach, uzmanlarımız tarafından detaylı yorumlarla sunulmaktadır.

Burada vurgulamak isterim ki, Banach’ın bilimsel faaliyetinin ana alanı fonksiyonel analiz olsa ve bu alandaki sonuçları ona dünya çapında ün kazandırsa da, Banach matematiğin diğer alanlarına da büyük katkılar sağlamıştır. Bu bölümler, diğerlerinin yanı sıra , gerçek fonksiyonlar teorisini, ortogonal seriler teorisini ve tanımlayıcı küme teorisini içerir.

Küme teorisindeki en sansasyonel sonuçlardan biri Banach tarafından Tarski ile birlikte bulundu ve “Sur la decomposition des ensembles de partiler ilgili congruentes” çalışmasında yayınlandı. Şahsen, yakın arkadaş olduğum Banach ile birlikte sözde sorunu çözmeye yönelik bir çalışmanın yazarı olmaktan gurur duyuyorum. “genel ölçüm sorunu”, birçok yazara daha fazla araştırma yapma dürtüsü veriyor.

Diğer ortak çalışmaların yanı sıra, Banach’ın öğrencileriyle (özellikle S. Mazur ile) yazdığı pek çok eser var. Bu, Banach’ın çalışma tarzının bir sonucuydu: bir restoran veya kafede (özellikle Scottish Café’deki ünlü ziyafetler sırasında) öğrenciler ve meslektaşlarıyla genellikle sade kahve eşliğinde yapılan tartışmalarda birçok sonuç elde edildi.

Steinhaus , Banach’ın figürünü şu şekilde karakterize ediyor: 
“Banach’ı hayalperest, münzevi, havari veya münzevi olarak hayal edenler yanlış olur. O, aziz adaylarına, hatta aziz adaylarına fiziksel olarak bile benzemeyen bir realistti. Hala var mı bilmiyorum ama savaştan önce kesinlikle bir Polonyalı bilim adamı ideali vardı, gerçek bilim adamlarının gözlemlerinden çok, Stefan Żeromski tarafından ifade edilen o dönemin ruhani ihtiyaçlarından yaratılmıştı. Böyle bir bilim adamının, dünyanın zevklerinden uzak, belirsiz bir şekilde tanımlanmış bir “toplum” için çalışması gerekiyordu ve diğer ülkelerde bilim adamlarının kişisel büyüklükleriyle ölçülmediği gerçeğine bakılmaksızın, bu çalışmanın etkisizliği önceden affedildi. fedakarlıklar değil, kalıcı bilime katkıda bulundukları şeylerle. Polonyalı entelijansiya, bu eziyetli idealin önerisi altında iki savaş arasında kaldı, ancak Banach hiçbir zaman buna tabi olmadı. Sağlıklı ve güçlüydü, sinizm noktasına kadar gerçekçiydi, ama Polonya bilimine ve özellikle Polonya matematiğine herkesten daha fazlasını verdi. Bilimsel rekabette deha eksikliğinin (hatta yetenek eksikliğinin), üstelik tespit edilmesi zor olma özelliğine sahip başka erdemlerle değiştirilebileceği şeklindeki zararlı düşünceyi ortadan kaldırmak için hiç kimse ondan daha fazla katkıda bulunmamıştır. Banach değerinin ve yarattığı değerlerin farkındaydı. Yayla kökenli olduğunu vurguladı ve portföyü olmayan genel eğitimli entelektüel tipine karşı oldukça saygısız bir tavrı vardı. bilimsel rekabette deha eksikliğinin (hatta sadece yetenek eksikliğinin) yerini, tespit edilmesi zor olma özelliğine sahip başka erdemler alabilir. Banach değerinin ve yarattığı değerlerin farkındaydı. Yayla kökenli olduğunu vurguladı ve portföyü olmayan genel eğitimli entelektüel tipine karşı oldukça saygısız bir tavrı vardı. bilimsel rekabette deha eksikliğinin (hatta sadece yetenek eksikliğinin) yerini, tespit edilmesi zor olma özelliğine sahip başka erdemler alabilir. Banach değerinin ve yarattığı değerlerin farkındaydı. Yayla kökenli olduğunu vurguladı ve portföyü olmayan genel eğitimli entelektüel tipine karşı oldukça saygısız bir tavrı vardı.
En önemli erdemi, Polonyalıların kesin bilimlerde vasat bireylerin yüceltilmesiyle maskelenen aşağılık duygusundan oluşan kompleksin geri kalanını kesin olarak yıkmak ve yok etmektir. Banach hiçbir zaman bu komplekse tabi olmadı – bir deha kıvılcımını, ona sürekli olarak şairin “Tek bir şey vardır: zanaatkarlığın ateşli ihtişamı” sözleriyle söyleyen şaşırtıcı bir iç buyruğu birleştirdi – ve matematikçiler zanaatlarının içerdiğini çok iyi biliyorlar. şairlerin zanaatıyla aynı gizem … “

Ewa ve Adam Hollanek ve Lwów Şehri Görüyorum’un kitabında… ünlü uçak tasarımcısı Stanisław Makowiecki’nin (o zamanlar Lviv Politeknik’te öğrenciydi) Stefan Banach hakkındaki anılarından şu alıntı var: :
[…] Sık sık önem kazanan ve hatta şöhret kazanan orijinal Lviv figürleri arasında doktor Banach eksik olamaz. Onunla matematik derslerine gitmeye başladığımda tanıştım. Ancak bir süre sonra vazgeçtim çünkü sayılar ve semboller ormanında ben ve meslektaşlarımın çoğu kesin olarak kaybolduk.
doktor. Banach, iki sıra düğmeli lacivert takım elbisesiyle elçilik ataşesine benzeyen, oldukça uzun boylu, zayıf bir gençti. Matematiksel bir konuyu ele aldığında, bazen ona ayak uyduramayan dinleyici kitlesini umursamadan hızla ilerledi. Doktor Banach, sayılar arasında yaşamayı telafi etmek istercesine, ilk başta tahmin etmediğimiz oynamayı severdi. O günlerde Lwów’da çok fazla dans yoktu ve zaman zaman, özellikle karnaval sırasında özel balolar düzenlenirdi. Kendilerini zarif bir şekilde sunan ve iyi dans eden gençler misafir edildi.
Tanımlayıcı geometri odaları genellikle sabah sekizde matematik dersleri için ayrılırdı. Doçent Banach’ın belirli günlerde ona bir mahkeme resepsiyonundaki genç bir diplomatın siluetini veren, bu arada ona tam oturan bir frakla geldiğini şaşkınlıkla fark ettik. Muhtemelen – tahmin ettik – rektörlükte veya belki de voyvodalıkta bir kutlamada konuşacaktı. Her halükarda, rugan ayakkabılarını teşhir eden, pardösüsünün dalgalanan kuyruklarıyla tebeşir tozunu süpüren, beyazla parıldayan doktorun görüntüsü. sonsuz sayı zincirlerini açtığı siyah tahta, en hafif tabirle orijinaldi. Kısa süre sonra doktorun ne taranmış ne de traş olduğunu fark ettik. Bir keresinde masaya oturdu ve eline yaslandı. Odada sessizlik vardı. Kıpırdama, meslektaşları ona fısıldayarak tavsiyede bulundu, yoksa yeni denklemler yazmaya başlayacaktı. Böylece saatin sonuna geldik. Kitapları ve defterleri toplayan arkadaşlar , uyuyan adamı uyandırmamak için birbirlerini dirseklerle dürttüler ve kahkahalarını bastırdılar .
Son mazurkadan sonra hoca ilk derse koşuşturuyordu…

Helena Modjeska (veya daha doğrusu: Modrzejewska) yaşamı boyunca bir tiyatro efsanesi oldu. Olağanüstü bir aktris ve Polonyalı vatansever, geniş çapta saygı gördü ve yeteneğine hayran kaldı.

12 Ekim 1840’ta Krakow’da doğan Jadwiga Helena Mise, zengin dul Józefa Benda’nın gayri meşru kızıydı. Küçük yaşlardan itibaren oyuncu olmak istedi ve sahne kariyerinin başında “Modrzejewska” takma adını benimseyerek nispeten erken gezici gruplara katıldı. Bochnia, Stanisławów, Przemyśl, Brzeżany ve Nowy Sącz’da taşra sahnelerinde sahne almaya devam etti.

Yeteneği, birkaç küçük Galiçya tiyatrosunun aktörü ve yönetmeni olan ve onun patronu olan ve oyunculuk becerilerini geliştirmesine yardımcı olan Gustaw Zimajer tarafından fark edildi. Modrzejewska, özenle ve ısrarla ses ve diksiyon pratiği yaptı. Sonunda, iki aktör yakınlaştı ve 1861’de Rudolf Modrzejewski’nin doğumuyla sonuçlandı. O büyüyünce ünlü bir mühendis, Polonya ve Amerika Birleşik Devletleri’nde demiryolları ve köprüler inşa etti ve asma köprülerin yapımında bir öncü oldu. İlişki sonunda bilinmeyen nedenlerle sona erdi ve Helena zengin toprak sahibi Karol Chłapowski ile evlendi. O dönemde yaygın olan adetin aksine mesleğinden vazgeçmedi.

Modrzejewska’nın ilk performansları hakkındaki incelemeler pek hevesli değildi. Ancak bu onun cesaretini kırmadı – aksine tutkusu ve ısrarı onu kısa sürede zirveye taşıdı. 1862’de Lwów’da sahne almaya başladı ve bu sayede eleştirmenlerin dikkatini çekti. O zamanlar kendisine başrol teklif edilmiyordu, bu yüzden başka yerlerde rol aramaya karar verdi. 1860’ların ortalarında Krakow’da ve ardından Varşova’da sahne almaya başladı. Orada gerçek bir yıldız statüsüne ulaştı – Zachęta’daki bir sergide, “Hamlet” ten Ophelia olarak portresi sergilendi ve fotoğrafları dükkanlarda satıldı. Vatanseverlik nedenleriyle Rusya ve Almanya sahnelerinde oynamak istemedi. Bununla birlikte, geçimini sağlayacak kadar parası olmasına rağmen, bu onun için yeterli değildi.

1876’da cesur bir adım atmaya karar verdi – bir koloni kurmak isteyen bir grup Polonyalı ile Kuzey Amerika’ya gitti. Bunlar arasında ünlü yazar ve daha sonra Nobel Edebiyat Ödülü sahibi olan ve oraya “Gazeta Polska” muhabiri olarak giden Henryk Sienkiewicz de vardı. Ancak, Anaheim, California’da bir çiftliğin inşası ve geliştirilmesi başarısız oldu ve kolonistler evlerine döndüler. Özenle İngilizce öğrenen Modrzejewska, yurtdışında kalmaya karar verdi. Kısa süre sonra Amerikan ve İngiliz sahnelerinde performans sergilemeye başladı ve uzmanlık alanı olan Shakespeare rollerini başarıyla üstlendi. Yerel izleyiciler için telaffuzu kolaylaştırmak için Anglo-Sakson dünyasında bugüne kadar tanınan “Modjeska” takma adını benimsedi.

Polonya davasını yurtdışında tanıtmak için birçok kez kullandığı muazzam bir popülerlik kazandı. Amerika’da trenle seyahat ederken, çoğunlukla üzerinde “Polonya” yazan bir vagon seçerdi.

Ancak Amerika, onun için Londra yolunda yalnızca bir mola yeriydi. Modrzejewska’nın asıl hayali, memleketinde Shakespeare’in oyunlarının en büyük rollerini oynamaktı ve bunu da gerçekleştirecekti.

Salonların müdavimi olarak sosyetenin ilgisini çekmiş, ezber yeteneğiyle hayranlık uyandırmıştır. Sık sık tekrarlanan bir anekdot, aktrisin sadece Latin alfabesini (Lehçe telaffuzla) ve çarpım tablosunu okuduğunun farkında olmayan Amerikalı bir izleyicinin zevkini tartışıyor. Modrzejewska, Londralı bir dinleyicinin Kornel Ujejski’nin Lehçe bir şiirini okuduğunda nasıl derinden etkilendiğini kendisi hatırladı: “Tek kelime anlamadan ağlayan o yaşlı İngiliz kadınlarının kalbinin inceliği karşısında nasıl büyülendiğimi tahmin edebilirsiniz! ” – bir arkadaşına bir mektup yazdı.

1893’te Chicago’daki Dünya Adil Yardımcı Kongresi sırasında, Rus ve Prusya bölümleri altındaki Polonyalı kadınların durumunun iyileştirilmesi çağrısında bulundu. Konuşmasının yankıları, özel bir belgeyle Rusya topraklarına girmesini yasaklayan çarın kulaklarına ulaştı. Bundan sonra, o zamanlar çarlık yönetimi altında olan Varşova’nın sahnelerine çıkamadı. Ancak aktris Polonyalı izleyicileri unutmadı, bunun yerine sadece Krakow, Poznań ve Lwów sahnelerinde sahne aldı.

Mali kazançla özellikle ilgilenmiyordu; servetini hayır işleri, vatansever amaçlar ve bazen sadece akrabalarını desteklemek için kullandı. Genç Ignacy Paderewski’nin oyununu duyduğunda, Viyana’daki eğitimini de finanse etti. Ünlü Amerikalı aktris Ethel Barrymore’un vaftiz annesiydi. 19. ve 20. yüzyılın başında, Modrzejewska dünyanın en popüler aktrisi oldu – onun gibi giyinen, la Modjeska şapkaları takan insanlar ve restoran yemeklerine onun adı verildi. Bugüne kadar onun adıyla imzalanmış çok sayıda ürün bulabilirsiniz – kartlar, sofra takımları, parfümler, kırtasiye malzemeleri. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki bir dağ ve bir şelale de onun onuruna seçildi.

Helena Modrzejewska, yaklaşık yarım asırlık bir kariyerin ardından 8 Nisan 1909’da Kaliforniya’da öldü. Amerika Birleşik Devletleri’nde cenaze törenleri düzenlendi, ancak vasiyeti doğrultusunda memleketi Krakow’daki Rakowicki Mezarlığı’na gömüldü.

Polonyalı olarak doğmadı ama kendi seçimiyle Polonyalı oldu. Rudolf Weigl, tifüs mikroplarını üretmek için bitleri kullanmanın öncüsü ve bu korkunç hastalığa karşı ilk etkili aşının yaratıcısıydı.

Rudolf Weigl, 2 Eylül 1883’te Moravya’da Avusturyalı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babasının erken ölümünden sonra annesi, lise profesörü Józef Trojnar olan bir Polonyalı ile yeniden evlendi. Ona Polonya geleneği ve kültürü tutkusunu aşılayan üvey babasıydı.

1907’de Lwów Üniversitesi’nden mezun oldu. Birinci Dünya Savaşı sırasında, şimdiden milyonlarca insanı öldürmüş olan düşman kurşunlarından daha korkunç bir hastalık olan tifüse karşı etkili bir aşı yapmaya çalıştığı orduya alındı. Weigl’in çalışması başarılı oldu – oldukça etkili bir aşı yapıldı. Polonya, 1920’de bağımsızlığını yeniden kazandıktan sonra, nispeten genç yaşına rağmen mezun olduğu okulda profesör oldu. Resmi tıp eğitiminden yoksundu (doktora ve doktora sonrası tezi zooloji ve histolojiyle ilgiliydi), ancak Lwów’da araştırmasına devam ettiği Salgın Tifüs ve Virüsler Araştırma Enstitüsü’nü kurmaya karar verdi. Enstitüde aşı inkübasyonu için böcek bağırsaklarını kullanmanın yenilikçi bir yöntemi geliştirildi.

Bu Lwów aliminin ünü hızla tüm dünyaya yayıldı. Weigl’in icadı, Çin’deki Belçikalı misyonerler arasında daha büyük ölçekte kullanıldı ve binlerce Çinliyi kurtardı ve bunun için, Büyük Aziz Gregory Papalık Düzeni de dahil olmak üzere en yüksek nişanlarla onurlandırıldı. Birçok farklı ülkeden bilim insanı Enstitünün yöntemlerini öğrenmek için Lwów’a geldi.

1939’da Weigl, Habeşistan’da kaldı ve burada yerel epidemiyolojik durumu inceledi, ancak savaş tehdidi nedeniyle Polonya’ya dönmeye karar verdi. Savaş çıktı ve o yılın Eylül ayında Lwów Sovyet işgali altına girdi. İşgalciler, Weigl’in icadının öneminin farkındaydı ve bu nedenle, araştırması için kendisine ek odalar verildi. 1941 yazında Lwów’un Alman ordusu tarafından işgalinden kısa bir süre sonra, Waffen-SS’den General Fritz Katzmann, Volkslist’i imzalama ve Berlin’e taşınma teklifiyle Weigl’in ofisine geldi. Bir akademisyen ve iki Avusturyalının oğlu olarak bu mükemmel bir çözüm gibi görünüyordu. Ancak sonuçların farkında olan Weigl, yalnızca kısaca yanıt verdi: “Anavatanınızı yalnızca bir kez seçersiniz. 1918’de benimkini seçtim.

Ancak çalışmaları değerliydi ve Almanlar bunu çok iyi biliyordu. Sadece 1942’de Nobel Ödülü adaylığına verdiği desteği geri çekerek yanıt verdiler.

Rudolf Weigl’in icadının fenomeni neydi? Besleyicinin vücuduna bitlerin insan kanını emebileceği özel kafesler takmaktan oluşan özel bir bit besleme tekniği icat etti. Kafesler, çirkin yaraları gizlemek için en sık uyluklarda veya bacakların alt kısımlarında gizli yerlere yerleştirildi. Yaklaşık 45 dakikalık yemlemeden sonra bitlerin aşırı yemeden patlamasını önlemek için kafesler kapatıldı. Sonra onlara tifüs mikrobu enjekte edildi. Çoğalınca bitler mikroskop altında hazırlandı. Bağırsakları aşının temeliydi. Isırıkları tarafından bırakılan kalıcı izler nedeniyle, savaştan önce sadece erkekler “besleyici” olarak çalıştırılıyordu. Ancak İkinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesinden sonra artık kimsenin umurunda değildi. O dönemde işgal ordularının aşıya ihtiyacı vardı, bu nedenle Weigl’in laboratuvarının genişletilmesi gerekiyordu. O zamanlar bu korkunç hastalıkla savaşmanın bilinen tek ve etkili yöntemi buydu.

Enstitüde “besleyici” olarak çalıştırılanların hayatta kalma şansları arttı ve bu tür belgeler Almanlar tarafından genellikle “kesin” olarak kabul edildi. Bu nedenle Enstitü, Polonya entelijansiyasının temsilcilerini, bilim adamlarını ve kültür insanlarını ve ayrıca bağımsızlık üyelerini yeraltında istihdam etti. Lwów “besleyicileri”, diğerlerinin yanı sıra parlak matematikçi Stefan Banach, mikrobiyolog Ludwik Fleck, şair Zbigniew Herbert, coğrafyacı Alfred Jahn, genetikçi Wacław Szybalski ve diğerlerini içeriyordu. Weigl Enstitüsü’nde istihdam, bir toparlanma durumunda özgürlük getirebilirdi, ayrıca Lwów’un entelijensiyasının açlıktan ölmek üzere olan temsilcilerine işgalde hayatta kalma şansı veren ek bir yemek ödeneği sağladı. Enstitü için yaklaşık iki bin kişinin çalıştığı tahmin ediliyor.

Enstitünün faaliyetleri sadece işgal ordularının emriyle aşı üretmekle sınırlı kalmadı. Elde edilen aşı ve ilaçların kaydedilmesindeki zorluklar nedeniyle, katı bir komplonun parçası olarak toplama kamplarına, Yahudi gettolarına ve yeraltı askerlerine gönderildiler.

Sovyet ordusunun ilerlemesiyle karşı karşıya kalan Rudolf Weigl, Lwów’dan ayrılmak için dramatik bir karar verdi. 1944’te Krakow’a ve ardından birkaç yıl sonra aşı üzerinde çalışmaya devam ettiği Poznań’a taşındı. Almanya ile asılsız işbirliği suçlamalarının bir sonucu olarak, komünist yetkililer 1948’de Nobel Ödülü verilmesini engelledi. faaliyetler. 11 Ağustos 1957’de Zakopane’de öldü.

14 yaşından beri aktör olan Bernard Cribbins, 20’li yaşlarının ortalarında Londra sahnesinde önemli bir yıldız haline geldi, ancak film komedilerindeki başarısı ve bir dizi hit rekorla ulusal bir yıldız haline gelmesinden on yıl önceydi. . Birçok “Devam Et” dizisinde rol aldı ve ayrıca çizgi film ve TV reklamları için seslendirme yaparak büyük bir başarı elde etti.

Aile
Eş Gillian McBarnet ( 27 Ağustos 1955 – 11 Ekim 2021)
Ebeveynler Ethel Clarkson
John Edward Cribbins

Diğer bilgiler
14 yaşında yerel repertuar şirketinde öğrenci oyuncu oldu.
Hepsi 1962’de “Hole in the Ground”, “Right Said Fred” (#10) ve “Gossip Calypso” (#25) ile UK Singles Chart’ta başarı elde etti. The Beatles’ın prodüktörlüğünü yapmasıyla en ünlü yapımcı George Martin .
1970’lerin “Tufty” İngiliz Halkla İlişkiler Filmlerinin anlatıcısıydı.
1947’de İngiliz Ordusu’nun havadan saldırı gücü olan Paraşüt Alayı’nda Ulusal Hizmeti olarak görev yaptı.
Daleklerin Fezadan Saldıranlar (2150 Yılı ) adlı uzun metrajlı filmi Doctor Who’da (1966) ve yeniden canlanan televizyon dizisi Doctor Who’da (2005) rol alan tek aktördür.
John Edward (1896-1964) ve Ethel (kızlık soyadı Clarkson) Cribbins’in (1897-1989) oğlu.
1942-43’te Oldham Repertory Company’de göründü; Piccolo Players, Lancashire, BK ile; ve sahnedeki ilk, hayati yıllarında Queen’s Players, Hornchurch, İngiltere ile birlikte.
En sevdiği “Devam Et” filmi Jack’i Devam Ettir (1964).
Dramaya yaptığı hizmetlerden dolayı 2011 Kraliçe’nin Doğum Günü Onur Listesi’nde OBE (Britanya İmparatorluğu Nişanı Memuru) ile ödüllendirildi.
Profesyonel bir oyuncu olma tarihi, yerel bir tiyatro yapımcısının onu bir okul oyununda görüp ona Oldham Coliseum Rep.
Haziran 2011 itibariyle İngiltere, Surrey, Weybridge’de yaşıyordu.
Mott olarak ilk kez göründüğünde 79 yaşında, Doctor Who (1963) veya Doctor Who (2005) filmlerinde itibarlı bir yol arkadaşını oynayan en yaşlı aktör.
Bilim kurgu dizisi Doctor Who (1963) ile uzun süredir devam eden bir ilişkisi var. Sadece ikinci Peter Cushing filmi Daleks Fezadan Saldıranlar 2150 Yılı’nda (1966) rol almakla kalmadı, Doctor Who’nun (2005) Russell T. Davies versiyonundaki normal rol arkadaşı Wilfred Mott’tan 40 yıl önce , ayrıca 1974’te Doktor rolü için Barry Letts ile röportaj yapmıştı .
Carry On Cleo (1964) filminde oynaması istendi, ancak bunun yerine bir oyun oynamayı seçti.
Birçok ticari seslendirme görevi, British Telecom için Busby’yi içermektedir.
BBC’nin ‘Jackanory’ programına 111 kez çıkma rekorunu elinde tutuyor.
Kayıp bölümlerin yeni Babalar Ordusu yeniden yapımlarında yer alacaktı, ancak sağlık nedeniyle okulu bırakmıştı. (2019).
Üç kız kardeşi vardır; Veronica (d. 1927), Kathleen (d. 1935) ve Barbara (d. 1944).
Suzanne (d. 1960) ve Paul’ün (d. 1968) amcası, kız kardeşi Kathleen ve kocası Eric Kershaw aracılığıyla.
Oyunculuktan önce pencere temizleyicisi olarak ve bir bira fabrikasında çalıştı.
Asım olan eşiyle tanıştığı Oldham Repertory Theatre’da 12 yıl geçirdi.
Sahneye çıkışını bir okul pandomiminde Jack Frost olarak yaptı.
Amatör oyuncu olan babası onu tiyatro ile tanıştırdı.
1972’de 2 Alman televizyon programında Millicent Martin’i yönetti.
1947’de, 19 yaşındayken, Oldham Coliseum’da Macbeth’in bir sahne yapımındaydı ve burada Macbeth’i oynayan Harold Norman’ın sahnelenen bir dövüş sırasında kazara ve ölümcül şekilde yaralanmasına tanık oldu. Yapım ekibi daha güvenli sahte kılıçlara parası yetmedi ve bu yüzden gerçek kılıçları kullandı.

Kişisel Alıntılar

[ Doctor Who’da (1963)] Aslında seçmelere katılmadım. Ancak Jon Pertwee ayrılırken, yakın zamanda ölen yapımcı Barry Letts birçok oyuncuyla röportaj yaptı, bunlardan biri bendim. Gidip oturdum ve “Şimdi, o zaman ne yapabilirsin?” “Ben çok iyi bir yüzücüyüm, paraşütçüydüm, dövüşebilirdim” dedim – ve “Oh hayır, dövüşmek yok, Doktor asla dövüşürken görülmedi!” Böylece Tom Baker bir sonraki Doktor oldu ve onun yaptığını hatırladığım ilk şeylerden biri birini bayıltmaktı.
[OBE ile ödüllendirilirken] Gobsmacked! Hayatın boyunca ödül almayı bekleyemezsin. Siz sadece işlere devam edin, olması gerektiği gibi.
“Elinizden gelenin en iyisini yapın ve her iş için minnettar olun” – 2018’de yayınlanan “Bernard Who? 75 Years Of Doing Only Everything” adlı otobiyografisinde verdiği tavsiye.

Charles Dickens’ın (1812-1870) ikinci romanı, orijinal olarak 1837-39 seri bölümleri halinde ve 1838’de üç ciltlik bir baskı olarak yayınlandı. ‘, Oliver Twist , yoksulluğun etkisi ve düşkünlerevi sisteminin kusurları hakkındaki endişeleri aktarıyor. Yetim bir çocuk olan Oliver, ilk yıllarını acımasız kurumlarda geçirir. Daha fazla yiyecek isteyerek şaşkınlığa neden olduktan sonra, bir cenazecinin yanında çıraklık yapar, ancak kaçar ve manipülatif Fagin tarafından kontrol edilen bir yankesici çetesinin parçası olur. Yazarın amaçlarından biri, 1830’ların popüler bir türü olan ‘Newgate’ kurgusunda suçluların sansasyonel ve göz alıcı tasvirine karşı çıkmaktı.

Charles Dickens’ın Oliver Twist’inin 1850 baskısına Önsözün El Yazması

Oliver Twist ve düşkünlerevi

George Orwell kimdir?

George Orwell, en çok Hayvan Çiftliği (1945) ve Nineteen Eighty-Four (1949) romanlarıyla tanınan bir romancı, gazeteci, denemeci ve eleştirmendi .

George Orwell ne zaman doğdu?

Orwell, 1903’te Motihari, Bengal, Hindistan’da The Road to Wigan Pier’de (1937) “alt-üst orta sınıf”: “parasız üst-orta sınıf” olarak tanımladığı bir ailede dünyaya geldi.

Çok çalıştı ve Eton’da bir yer kazandı ama oradayken kendini sınavları geçmekten çok okumaya adadı. Üniversiteye gitmek yerine, Hindistan Kamu Hizmeti sınavlarına girdi ve 1921’de Burma’da polis oldu – muhtemelen Burmalı polis eğitim akademisine katılan ilk ve tek eski Etonyalıydı. Deneyimleri , 1934’te New York’ta yayınlanan ilk romanı Burmese Days’e ilham verdi (İngiliz yayıncılar iftira davalarından korkuyordu).

George Orwell’in gerçek adı neydi?

George Orwell, Eric Arthur Blair’in takma adıydı. Biyografi yazarı Bernard Crick’e göre Orwell, “kısmen ailesini utandırmaktan kaçınmak için, kısmen başarısızlığa karşı bir önlem olarak ve kısmen de ona Viktorya dönemine ait bir erkek çocuğunun hikayesindeki bir küstahlığı hatırlatan Eric adından hoşlanmadığı için” bir takma ad kullandı.

George Orwell ne yazdı?

Orwell’in ilk kitabı kurgusal olmayan kitaptı.Down and Out in Paris and London (1933) ve polisten ayrıldıktan sonraki deneyimlerine dayanıyordu. Eleştirmen Bernard Crick bize, bu süre zarfında serseriler arasında yolculuklar yaptığını ve Londra’da ve Kent’in şerbetçiotu tarlalarının çevresinde fakirler ve evsizler arasında yaşayarak zaman geçirdiğini ve İngiliz yoksullarına davranılıp davranılmadığını görmek istediğini yazdığını söylüyor. kendi ülkelerinde Burmalıların kendi ülkelerinde olduğu gibi.

Orwell daha sonra 1928’de Paris’e taşındı ve burada kendi sözleriyle ‘yaklaşık bir buçuk yıl Paris’te yaşadı, kimsenin yayınlamayacağı romanlar ve kısa öyküler yazdı. Param tükendikten sonra, diğer şeylerin yanı sıra bulaşık makinesi, özel öğretmen ve ucuz özel okullarda öğretmenlik yaptığım birkaç yıl oldukça şiddetli bir yoksulluk yaşadım.’

Orwell’in siyasi görüşleri onun yazılarını nasıl etkiledi?

‘Neden Yazıyorum’ (1946) adlı makalesinde, ‘en çok yapmak istediğim şeyin politik yazmayı bir sanat haline getirmek olduğunu’ açıkladı. Demokratik sosyalizm olarak tanımlanan siyasi inançları, Britanya’daki yoksulluğun belgesel bir anlatımı olan The Road to Wigan Pier (1937) gibi kitaplara bilgi veriyor. Stalin’i destekleyen Sosyalist entelektüelleri eleştiren ikinci yarısı, faşizme karşı daha geniş bir mücadele bağlamında solcu iç çatışmayı eleştiren İspanya İç Savaşı, Katalonya’ya Saygı (1938) açıklaması gibi son derece tartışmalıydı.

George Orwell’in önemli romanları: Hayvan Çiftliği ve Bin Dokuz Yüz Seksen Dört

Hayvan Çiftliği (1945) adlı romanı da totaliterliğe olan nefretini ifade ediyor ve Rus devriminin gelişmelerini aynı adı taşıyan çiftliğe dayanan bir masal tarzında hicvediyor.

Nineteen Eighty-Four (1949), her şeye gücü yeten Büyük Birader tarafından yönetilen distopik bir geleceği anlatarak benzer konuyu ele alır. Her iki kitap da tüm dünyada çevrildi ve Soğuk Savaş sırasında çatışan taraflarca farklı okundu.

Bir erkek evlat edinen Orwell, 21 Ocak 1950’de veremden öldü.

Ludwig van Beethoven, sanatında biçim ve ifadenin sınırlarına meydan okumak için geleneklere ve fiziksel sınırlamalara karşı çıkarak, popüler hayal gücünün yaratıcı dehası fikrini kişileştiriyor. Batı klasik geleneğinin en büyük ve en etkili bestecilerinden biri olarak tanınan, 28 yaşından itibaren sağırlığın başlangıcına meydan okuyarak 9 senfoni, 35 piyano sonatı ve 16 yaylı dörtlüsü içeren 722 eser üretti.

Erken yaşam ve çalışmalar

Beethoven, mahkemesi Bonn’da bulunan Köln Seçmeni’nin hizmetinde çalışan Flaman-Alman öğretmen ve şarkıcı Johann van Beethoven’ın oğlu olarak Aralık 1770’te Bonn’da doğdu. Müzik yeteneği erken yaşlardan itibaren fark edildi ve geliştirildi. 9 veya 10 yaşından itibaren, Beethoven’ın “başladığı gibi devam ederse kesinlikle ikinci bir Wolfgang Amadeus Mozart olacağını” belirten mahkeme orgcu ve besteci Christian Gottlob Neefe’den dersler aldı. Beethoven daha sonra mahkeme orkestrasında orgcu yardımcısı ve viyolacı pozisyonlarını üstlendi ve ilk yayını – üç klavye sonatından oluşan bir set – 1783’te çıktı. annesi hastalanınca ziyaret kısa kesildi.

Beethoven ve piyano

Beethoven’ın ilk şöhreti, halka açık ve özel konserlerde sergilediği bir piyanist olarak virtüözlüğünden geliyordu. Viyana’da yayınlanan ilk iki eseri sırasıyla piyano üçlüsü ve solo piyano sonatlarından oluşuyordu, ikincisi Haydn’a ithaf edildi. Bunu 1795 ile 1810 yılları arasında, ilk dördünün prömiyerini Beethoven’ın kendisinin yaptığı beş piyano konçertosu izledi. Mozart’ın Piyano Konçertosu no. Re minör 20 (K. 466) ve doğaçlamalarıyla ünlüydü. Piyano öğretmek, kariyerinin ilk yıllarında yaptığı faaliyetlerin önemli bir bölümünü oluşturdu ve gelirine katkıda bulundu. Önemli aristokrat öğrenciler arasında Avusturya Arşidükü Rudolf (1788–1831) ve Beethoven’ın sözde ‘Ay Işığı’ piyano sonatını adadığı Kontes Giulietta Guicciardi (1784–1856), op. 27 numara 2.

Artan sağırlığı nedeniyle Beethoven, 1814’te toplum içinde piyano çalmayı bırakmak zorunda kaldı, ancak enstrüman, yaratıcı yaşamının merkezinde yer almaya devam etti. Beste pratiğini 1823’te Arşidük Rudolf’a yazdığı bir mektupta anlatan Beethoven, “en uzak fikirleri anında tespit etmeyi” öğrenmek için piyanonun yanına küçük bir masa yerleştirmenin ne kadar önemli olduğunu yazdı. 1818’de Londra’dan, Beethoven’ın alışık olduğu Viyana enstrümanlarından daha geniş bir pusula sunan yeni bir Broadwood fortepiano teslim aldı. Beethoven, son dönem piyano sonatlarında (op. 106, 109, 110 ve 111), önceden kabul edilmiş dinamik, ifade, ritim ve teknik sınırlarını genişletmek için bu tür teknik gelişmeleri kucakladı.

Beethoven’ın yaratıcılığı

Beethoven’ın hayatta kalan eskizleri, herhangi bir yaratıcı sanatçının boş sayfayla mücadelesinin en çarpıcı ve güçlü örneklerinden birini sunuyor. El yazısının kaotik görünümüyle ünlü, genellikle silmeler, düzeltmeler ve karalamalarla dolu olan el yazmaları, yaratıcılığının güçlü bir görsel temsilini sunuyor ve bestecinin öfkeli mizacına ilişkin popüler algıları besliyor.

Do minör bir senfonik bölüm için Bonn yıllarından kalma bir eskiz, Beethoven’ın erken yaşlardan itibaren senfonik formla uğraştığını gösteriyor ( Add. MS 29801 , folio 70v). Tamamlanmış dokuz senfonisi, 1800’den 1824’e kadar uzanan beste üretiminin belkemiğini oluşturur, her biri kendine özgü bir karaktere sahiptir ve farklı şekillerde yenilikçidir.

1809’da, Arşidük Rudolf liderliğindeki Beethoven’ın üç patronundan oluşan bir koalisyon, Viyana’da kalacağı ve Kassel’de Kapellmeister olma davetini kabul etmeyeceği anlayışıyla besteciye yılda 4000 florin maaş ödemeyi kabul etti. Amaç, Beethoven’ın mali kaygılarını gidermek ve ona bir besteci olarak daha fazla özerklik vermekti. Buna karşılık Beethoven, piyano sonat op dahil olmak üzere Rudolf’a 14 eser adadı. 81a ( Les Adieux ), ‘Archduke’ piyano üçlüsü op. 97 (1811) ve Missa Solemnis op. 123 (1819–23).

Oda müziği, Beethoven’ın çıktısının başka bir kalıcı unsurunu oluşturdu, özellikle 1800 ile 1826 yılları arasında bestelenen ve son dördü 1825 ve 1826’daki muazzam son yaratıcılık patlamasından doğan yeni ses dünyalarını keşfeden 16 yaylı dörtlüsü.

Beethoven’ın müziği, bir besteci olarak ilgi alanlarının ve fırsatlarının çeşitliliğini yansıtan şarkılar, kanonlar, kantatlar, varyasyonlar, bagatelles, uvertürler, danslar, opera, tesadüfi müzik ve marşlar dahil olmak üzere birçok başka türü kapsar.

devrimci bağlam

Beethoven’ın müziği, diğer tüm bestecilerden daha fazla, aşkın mücadele, devrim ve yüce kavramlarıyla özdeşleştirildi. Özgürlük ve tiranlıktan kurtulma idealleri , genellikle 19. yüzyıl başlarındaki Avrupa’nın daha geniş kültürel ve politik manzarasıyla ilişkili olarak yorumlanan tek operası Fidelio ve Dokuzuncu Senfoni gibi eserlere nüfuz eder. Fransız Devrimi ve ardından gelen Fransız Devrimci ve Napolyon Savaşları, kesinlikle Beethoven’ın 1789 ile 1815 arasındaki yaşamının çok önemli bir arka planını temsil ediyor . , Fidelio iseilk performansını 20 Kasım 1805’te, çoğunlukla işgalci Fransız ordusundan oluşan bir seyirci önünde aldı. 1809 Viyana Kuşatması sırasında Beethoven, kardeşi Kaspar’ın evinin mahzenine sığındı ve Napolyon’a olan önceki hayranlığı yerini küçümsemeye bıraktı.

Müziğinin, 1814 ve 1815’te Napolyon’un düşüşünden sonra Avrupa haritasını yeniden çizen Viyana Kongresi’nde belirgin bir şekilde yer alması, Beethoven’ın yükselen statüsünün bir ölçüsüydü. Kongre sadece Yedinci ve Sekizinci Senfonilerin ve Wellington Sieg’in (“Wellington’s Victory”, op. 91) prömiyerlerini değil, aynı zamanda Beethoven’ın bestelediği kantata Der glorreiche Augenblick’i (“Görkemli an”, op. 136) da gördü. 29 Kasım 1814’te Viyana’daki Redoutensaal’da birçok Avrupalı ​​Devlet Başkanının katıldığı büyük bir gala konseri. 1827’de öldüğünde, Beethoven Avrupa çapında kutlandı ve Viyana’daki cenaze alayı binlerce izleyiciyi kendine çekti.

Beethoven’ın mirası

Beethoven’ın mirası, esas olarak müziğinin dünyanın dört bir yanındaki ülkelerde icra edilmesi, kaydedilmesi ve çalışılmasında yatmaktadır. Müziğine ilişkin algılar son iki yüzyılda durağan değil, farklı zevklere ve sosyal bağlamlara tepki olarak dramatik bir şekilde değişti. Müziğinin zaman içinde çeşitli siyasi ve toplumsal hareketler tarafından sahiplenilmiş olması, Beethoven’ın harekete geçirme ve kışkırtma gücünün bir ölçüsüdür.

Beethoven’ın müziği, Berlioz, Wagner ve Mahler’den Shostakovich, Tippett ve Thea Musgrave’e kadar birbirini izleyen besteci nesilleri üzerinde güçlü bir yaratıcı etki yarattı. Onun mirası aynı zamanda edebiyatta (örn. EM Forster, Anthony Burgess), görsel sanatlarda (örn. Gustav Klimt’in Beethoven Frizi ) ve popüler müzikte ve ayrıca müziğinin popüler kültürde daha genel olarak: filmlerde (örn. A Clockwork Orange , Saturday Night Fever , The King’s Speech ), TV reklamları, çizgi romanlar ve Manga ve video oyunları.

Pek çok bestecinin aksine, Beethoven eskiz malzemelerinin çoğunu korumaya özen gösterdi, çünkü bunlar genellikle bitmiş esere emilmeyen çok miktarda malzeme içeriyorlardı. Beethoven’ın yaklaşık 30 ciltlik eskizleri, tamamlanmış eserlerinin birçoğunun müsveddeleri veya tam notaları ile birlikte dünyanın dört bir yanındaki kütüphanelerde varlığını sürdürmektedir. Bu malzemenin deşifre edilmesi ve analiz edilmesi adeta başlı başına bir bilim dalı haline gelmiş ve 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren başlamıştır. British Library, bu fiziksel mirasın önemli bir koleksiyonuna sahiptir ve bunların tümü artık dijitalleştirilmiştir ve Sayısallaştırılmış El Yazmaları portalı aracılığıyla çevrimiçi olarak erişilebilir durumdadır. Kütüphanenin varlıkları ayrıca erken dönem Beethoven baskıları, ikincil literatür ve ses kayıtlarının kapsamlı koleksiyonlarına kadar uzanır.

16 Ekim 1854’te Dublin’de doğan Oscar Wilde, gösterişli ve ışıl ışıl esprili bir Anglo-İrlandalı oyun yazarı, şair ve eleştirmendi. Fransız yazar André Gide’ye “Bütün dehamı hayatıma koyuyorum, kitaplarıma sadece yeteneğimi koyuyorum” dedi.

Wilde hem Trinity College, Dublin’de hem de Magdalen College, Oxford’da parladı. Londra’da, tartışmalı sanat teorisi olan estetizmin ünlü bir savunucusuydu. Bir şiir koleksiyonunu (1881), The Happy Prince and Other Tales (1888) ve onun sanat ve güzellik fikirlerini destekleyen dersler ve makaleler izledi . 1884’te iki oğlu olduğu Constance Lloyd ile evlendi.

Faustian  romanı The Picture of Dorian Gray’i 1890’da yayınladı ve çok daha genç olan Lord Alfred Douglas’a aşık oldu. Daha sonra ikili bir hayata başladı: son derece başarılı üç toplum komedisi ile ün ve servet kazanmak,  Lady Windermere’s Fan (1892), An Ideal Husband (1895) veCiddi Olmanın Önemi (1895), ama gizlice erkek genelevlerinde vakit geçirmek. Sevgilisi Lord Alfred Douglas’a De Profundis başlıklı uzun bir mektup olan büyük özründe “Tehlike, heyecanın yarısıydı” diye hatırladı.

Şubat 1895’te, Douglas’ın babası, Queensberry Markisi, Wilde’ı ” somdomit ” [sic] olmakla suçladı. Wilde ona iftira davası açtı, kaybetti ve ardından büyük ahlaksızlıktan suçlu bulundu . Çoğu De Profundis’i yazdığı Reading Gaol’da olmak üzere iki yılını hapiste geçirdi ; serbest bırakıldığı ayda The Ballad of Reading Gaol’u besteledi . Her ikisi de ölümünden sonra yayınlandı. İflas etmiş ve toplum tarafından dışlanmış, sağlığı hapis nedeniyle bozulmuş, hayatının geri kalanını Avrupa’da geçirmiştir. 30 Kasım 1900’de 46 yaşında Paris’te öldü.

Oscar Wilde’ın İdeal Bir Koca oyununa giriş